تصاویر روستای تاریخی ابیانه. ایران Abyaneh Pictures, Iran

تصاویری از ابیانه هویتی مانگار

وقتی در حال قدم زدن در کوچه پس کوچه های این محل قدیمی هستی، گوئی در قعر تاریخ قدم میزنی ایرانیانی با لباس های قدیمی و محلی ایران میبینی که انگار هیچ ربطی به مدرنیته و حال ندارند. انگار حال و هوای فرهنگ و تمدن غربی به این محل سرایت نکرده است. زنان و مردان با لباس های سنتی، بدون اینکه کوچکترین توجهی به ما داشته باشند، به کار خود و زندگی روزمره خود ادامه میدهند.
در دانشنامه ویکیپدیا به زبان فارسی میخوانیم: ابیانه روستایی در ۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس است. این روستا به اعتبار معماری بومی و بناهای تاریخی پرتنوعش از روستاهای استثنایی ایران است. ابیانه نقطه‌‏ای خوش منظره و خوش آب و هوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. در دورهٔ صفویه هنگامی که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می‏رفتند بسیاری از نزدیکان آنها و درباریان ترجیح می‏دادند در ابیانه اقامت کنند. شمار خانه ‏های ابیانه در سرشماری سال ۱۳۶۱ برابر با ۵۰۰ واحد برآورد شده؛ این خانه‏ ها تماماً بر روی دامنه پرشیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است به صورتی که پشت بام مسطح خانه‏ های پایین دست، حیاط خانه‏ های بالادست را به وجود آورده است و هیچ دیواری هم آنها را محصور نمی‏سازد. در نتیجه، ابیانه در وهلهٔ اول روستایی چند طبقه به نظر می‏آید که در بعضی موارد تا چهار طبقهٔ آن را می‏ توان مشاهده کرد. اتاقهای ابیانه به پنجره‏های چوبی ارسی مانند مجهزند و اغلب دارای ایوانها و طارمیهای چوبی پیش آمدهٔ مشرف بر کوچه ‏های تنگ و تاریک‏اند که خود به صورت مناظر جالبی درآمده‏اند. نمای خارجی دیوارهای خانه‏ های ابیانه با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده است. از آنجا که در دامنه ‏های شیبدار ابیانه فضای کافی برای ساختن خانه‏ های موردنیاز وجود ندارد در این روستا چنین رسم شده است که هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‏های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه ایجاد نماید. این غارها که در دل تپه‏ ها حفر شده‏اند و از بیرون تنها درهای کوتاه و محقر آن نمودار است برای نگهداری دامها و نیز آذوقهٔ زمستانی و اشیای غیرضروری مورد استفاده قرار می‏گیرد.زندگی مردم ابیانه کشاورزی و باغداری و دامداری است که با روشهای سنتی اداره می‏شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند. ابیانه دارای هفت رشته قنات است که برای آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار می‏گیرد. گندم، جو، سیب‏ زمینی و انواع میوه به خصوص سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو در ابیانه به دست می‏آید.در سالهای اخیر قالی‏بافی در ابیانه رواج پیدا کرده و نزدیک به ۳۰ کارگاه قالی‏بافی در آنجا دایر شده است. در گذشته گیوه ‏بافی از جمله مشغله‏ های پردرآمد زنهای ابیانه بوده است که امروزه تا حدی متروک شده است.مردم ابیانه به سبب کوهستانی بودن منطقه و دور بودن محل آنها از مراکز پر جمعیت و راههای ارتباطی، قرنها در انزوا زیسته و در نتیجه بسیاری از آداب و رسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجهٔ قدیم خود را حفظ کرده ‏اند. زبان مردم ابیانه فارسی با لهجهٔ خاص ابیانه ‏ای است که با لهجه‏ های متداول در جاهای دیگر تفاوت اساسی دارد. لباس سنتی آنها، هنوز هم میان آنها رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب از خود نشان می‏دهند، در مردان شلوار گشاد و درازی از پارچهٔ سیاه(شبيه شلوارمردان بختياري) و در زنها پیراهن بلندی از پارچه‏ های گلدار و رنگارنگ است. علاوه بر این، زنهای ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سر دارند.

Abyaneh is a beautiful historic village at the foot of Karkass mountain 70 km to the southeast of Kashan and 40 km to Natanz. This is a village of living traditions,architectural styles (all in red clay), and probably the most interesting example of human adaptation to nature, wherein one can transcend thboundaries of time and space and experience the ancient civilization and culture of Iran. The village is compact, with narrow and sloped lanes, and houses located on the slope as if placed on a stairway. Here, the roofs of some houses are used to serve as the courtyard for other houses higher up on the slope. The language spoken by the literate people of Abyaneh is Parthian Pahlavi. They are deeply committed to honoring their traditions. No matter how well-educated a person from Abyaneh might be, he or she puts on the traditional Abyaneh costume on coming back to the village from anywhere in Iran. The women's traditional costume consisting of a scarf with floral motifs and pleated pants, is particularly attractive. The Abyaneh woman is unseparably attached to her wedding gown inherited from her mother, and is expected to pass it on to her daughter. It bears Such an intrinsic value for her that she wouldn't sell it at any price
There are a good number of old houses in Abyaneh, among them the homes of Gholam Nader Shah and Nayeb Hossein Kashi. In addition to the Zoroastrian fire- temple (from the Sassanian period) in the village, there are three castles, a pilgrimage site, three mosques named Hajatgah, Porzaleh, and Jam'e, all worth a careful visit. Altogether there are eight mosques in the village.The Hajatgah mosque, built next to a rock, dates from the early Safavid period, according to an inscription on top of its door. Inside the mosque there is a beautiful nocturnal prayer hall with wooden capital pillars.Porzaleh mosque, built during the Ilkhanid reign in the oldest part of the village, has a very vast nocturnal prayer hall. The ornamentation used here look very much like those of the tomb of Bayazid of Bastam, the great Persian mystic.The Jam'e Mosque of Abyaneh dates back to the eleventh century. There are a number of inscriptions and a manbar (pulpit) in the mosque. The interesting thing is that the pulpit has many features similar to the architectural elements and column heads seen in Persepolis

تصویری از زن ابیانه ای، عکس از موزه مردمشناسی روستای ابیانه

عکس از مرد ابیانه ای، با لباس های سنتی ایرانی. تصویر: موزه مردم شناسی ابیانه

پنجره های قدیمی یک خانه قدیمی در شهر ابیانه

زیر گذری قدیمی، شهر ابیانه. ایران

خانه های درست شده در ابیانه از خاک سرخ (خاک منطقه) عکس: مصطفی معراجی

معماری سنتی ایرانی. ابیانه، ایران

خانه های قدیمی ساخته شده از خاک سرخ، منازل قدیمی در ابیانه

ابیانه، به قدمت تاریخ

ابیانه Abyaneh, Iran

عکس از ابیانه، مصطفی معراجی
فتوبلاگ ایران از نگاه دوربین عکاسی. عکسهای مصطفی معراجی